Kielce

Kielce
Adres:
Kielce
Telefon:
+48 41 348 00 60

Opis

Miasto wojewódzkie, stolica regionu. Legenda wiąże ich powstanie w Mieszkiem, synem wypędzonego z kraju króla Bolesława Śmiałego. Niektórzy nazwę miasta wywodzą od wielkiego kła dzika, inni od rodu Kiełczów, a nawet od wzniesienia w kształcie kolca.

fot.P. Pierściński

Początkami swymi miasto sięga IX w. Pierwsza osada sytuowana była w okolicy obecnego kościoła św. Wojciecha. W XII w. biskupi urządzili własny ośrodek osadniczy, budując w 1171 r. (biskup Gedeon) romańską kolegiatę na wzgórzu obecnie zwanym Katedralnym, dominującym nad wcześniejszą osadą.

Pierwszy raz nazwa Kielce pojawiła się na dokumencie z roku 1213. Kolegiata i biskupi dwór biskupa Radosta zostały spalone w 1244 r. podczas najazdu Konrada Mazowieckiego. W latach 1359–64 bp Bodzanta przeniósł Kielce z prawa polskiego na magdeburskie, a miasto przesunął w okolicę obecnego Rynku. W 1493 r. kardynał Fryderyk Jagiellończyk nadał miastu herb ze złotą koroną i złotymi literami C.K. (Civitas Kielcensis – „Miasto Kielce” lub „Społeczność Kielc”) na czerwonym tle.
Osada i miasto rozwijały się powoli ze względu na handlową i przemysłową dominację pobliskich Chęcin. Ożywienie gospodarcze nastąpiło dopiero pod koniec XV w. i w XVI w. w związku z rozwojem górnictwa ołowiu, miedzi i żelaza, które jednak zostało przerwane przez potop szwedzki (1655–57), bunt 10 tys. najemnych żołnierzy nieopłaconych i epidemię cholery (liczba mieszkańców zmniejszyła się z 1 250 do 623).
W latach 1624–31 na szczycie Karczówki zbudowano klasztor bernardynów, a w latach 1637–41 z inicjatywy biskupa Jakuba Zadzika h. Korab wzniesiony został wczesnobarokowy pałac. W roku 1724 rozpoczęto budowę seminarium duchownego i szkoły (późniejsze gimnazjum carskie, następnie liceum im. Stefana Żeromskiego, obecnie siedziba Wojewódzkiej Biblioteki Pedagogicznej). Inicjatorem budowy był biskup F. Szaniawski. W 1789 r., na mocy uchwały Sejmu Czteroletniego, Kielce stały się miastem rządowym. W czerwcu 1794 r. obozował w Kielcach (u zbiegu dzisiejszych ulic T. Kościuszki i św. Leonarda) T. Kościuszko po klęsce pod Szczekocinami. Po trzecim rozbiorze Kielce przypadły Austriakom, którzy przenieśli tu z Chęcin siedzibę powiatu. W 1800 r. Kielce nawiedził wielki pożar, który strawił ratusz i 276 domów. W 1805 r. decyzją papieża Piusa VII utworzono diecezję kielecką podległą arcybiskupstwu lwowskiemu. Po 13 latach rozwiązano ją i teren ten przyłączono do diecezji krakowskiej. W 1816 r. przeniesiono do Kielc siedzibę województwa krakowskiego (Kraków był wolnym miastem), a za staraniem Stanisława Staszica powołano Szkołę Akademiczno-Górniczą oraz Główną Dyrekcję Górniczą Zagłębia Staropolskiego. W 1837 r. utworzono w Kielcach siedzibę guberni (po 8 latach przeniesiono ją do Radomia, a w 1866 r. ponownie do Kielc, do 1914 r.).
W 1844 r. ks. Piotr Ściegienny przygotowywał powstanie chłopskie, które jednak nie doszło do skutku z powodu zdrady. Ks. Ściegienny został zesłany na Syberię, gdzie przebywał 25 lat. Natomiast w okresie powstania styczniowego Kielce i Kielecczyzna były terenem zaciętych walk narodowowyzwoleńczych. Szczególnie aktywne były oddziały gen. Mariana Langiewicza, płk. Dionizego Czachowskiego i gen. Antoniego Jeziorańskiego.
Po kilku latach popowstaniowej stagnacji miasto zaczęło powoli się rozwijać. W 1876 r. powstaje fabryka marmurów, w 1885 r. otworzono linię kolejową do Dęblina i Dąbrowy Górniczej (w 1911 r. uzyskały połączenie kolejowe z Częstochową). Od 1870 r. zaczęła ukazywać się „Gazeta Kielecka”, swoją działalność rozpoczyna kielecki teatr.
Podczas pierwszej wojny światowej, w 1914 r. Kielce (a południowa Kielecczyzna od marca do czerwca 1915 r.) były terenem zmagań legionów Piłsudskiego z Rosjanami. 1 XI 1918 r. żołnierze Polskiej Organizacji Woskowej rozbroili resztki armii austriackiej, co oznaczało koniec zaborów i wolność dla miasta. W 1919 r. powstało województwo kieleckie.
W okresie II wojny światowej aktywnie działały tu oddziały partyzanckie AK, BCh, GL-AL i NSZ.
Obecnie Kielce są znaczącym w regionie ośrodkiem przemysłowym, przetwórczym, akademickim (Politechnika Świętokrzyska, Uniwersytet Jana Kochanowskiego, Wyższe Seminarium Duchowne, Wyższa Szkoła Handlowa, Wyższa Szkoła Umiejętności, Wyższa Szkoła Ekonomii i Administracji, Wyższa Szkoła Administracji Publicznej, Wszechnica Świętokrzyska, Wyższa Szkoła Dziennikarstwa im. M. Wańkowicza) i kulturalnym (dwa teatry, filharmonia, Muzeum Narodowe, galerie, związki twórcze, redakcje siedmiu gazet, rozgłośnie radiowe, kilka wydawnictw).
Uroki Kielc i świętokrzyskiej ziemi utrwalają na swych fotografiach artyści fotograficy, w tym grupa tworząca Świętokrzyską Szkołę Krajobrazu, na czele z Pawłem Pierścińskim.


Miejsca, które warto zobaczyć

Pałac biskupów krakowskich  – przetrwał do czasów współczesnych w niezmienionej formie. Wzniesiony został w miejscu dawnego dworu biskupa Piotra Tomickiego (z ok. 1535 r.) w latach 1637–41, prawdopodobnie wg projektu Jana Trevano. Od 1789 r. był siedzibą rządową (władz gubernialnych lub wojewódzkich, obecnie Muzeum Narodowe). Składa się z głównego korpusu oraz dostawionych w 1. poł. XVIII w. skrzydeł bocznych. Posiada dwie kondygnacje (parter administracyjno-gospodarczy i piętro reprezentacyjno-mieszkalne). Obecnie na parterze (w północnym skrzydle) mieści się stała galeria malarstwa polskiego (ponad 100 obrazów m.in. Grassiego, Orłowskiego, Michałowskiego, Kossaka, Szermentowskiego, Małeckiego, Grottgera, Chełmońskiego, Wyspiańskiego, Mehoffera, Malczewskiego, Pankiewicza, Makowskiego, Boznańskiej, Witkiewicza) i gobelinów. W pomieszczeniach zajmowanych przez administrację dóbr biskupich znajduje się Sanktuarium Marszałka Józefa Piłsudskiego. Na piętrze natomiast urządzono stałą ekspozycję wnętrz pałacowych XVII- i XVIII-wiecznych (eksponowane są m.in. meble, gobeliny, zbroja, wyroby sztuki złotniczej). Na plafonach pochodzących z warsztatu Włocha Tomasza Dolabelli przedstawiono: Sąd nad Arianami w 1638 r., Przyjęcie posłów szwedzkich przez Władysława IV w obozie pod Kwidzynem i Pożar Ławry Troickiej pod Moskwą. W Izbie Stołowej Górnej umieszczono portrety biskupów. Nad wejściem do pałacu umieszczone herby: Korab – biskupa Zadzika, Orzeł ze snopkiem na piersi – królów Polski Wazów i Trzy Korony – Kapituły Krakowskiej. Przy wejściu tablice upamiętniające pobyt Marszałka Piłsudskiego i jego sztabu w 1914 r. oraz wizytę Jana Pawła II, która miała miejsce 3 VI 1991 r.

fot. Archiwum ROT WŚ

Bazylika katedralna – stoi w miejscu romańskiej kolegiaty ufundowanej przez biskupa Gedeona (Gedka) z rodu Gryfitów w 1171 r., a zniszczonej w 1244 r. przez wojska Konrada Mazowieckiego. Po wielokrotnych rozbudowach (w latach 1514–22) bp Jan Konarski dobudował zakrystię i kapitularz, w 1583 r. bp Piotr Myszkowski przedłużył nawę główną, w 1719 bp Kazimierz Łubieński dobudował boczne kaplice) uzyskała obecny kształt trzynawowy na planie prostokąta, z półkolistą absydą. Jej wyposażenie utrzymane jest w charakterze wczesnego baroku. Ołtarz główny wyrzeźbiony został przez Antoniego Frączkiewicza w 1728 r. wg projektu Fontany. Obraz Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny namalował w Rzymie ok. 1730 r. Szymon Czechowicz. Stalle (ławki dla duchowieństwa) pochodzą z XVII w. Do cennych elementów wystroju należy w nawie północnej tryptyk łagiewnicki z ok. 1500r. Przestawia on koronację Matki Boskiej, św. Wojciecha i św. Stanisława. W pobliżu kruchty barokowa płaskorzeźba Matki Boskiej z galeny wydobytej na Karczówce, wykonana w 1646 r. W nawie południowej obok głównego wejścia znajduje się renesansowy nagrobek Elżbiety z Krzyckich Zebrzydowskiej, wykonany z czerwonego marmuru w obramowaniu z piaskowca przez Włocha Jana Marię Podovano. W ołtarzu zamykającym południową nawę obraz Matki Boskiej Różańcowej Łaskawej Kieleckiej z ok. 1600 r., słynny cudami, koronowany przez papieża Jana Pawła II 3 VI 1991 r. Kult Matki Boskiej Łaskawej Kieleckiej rozwijał się od 1575 r., czyli założenia arcybractwa różańcowego przez ks. Floriana Pilatowskiego i trwa do chwili obecnej. Nad zakrystią znajduje się skarbiec katedralny z cennymi naczyniami i szatami liturgicznymi, np. gotyckim kielich z 1362 r. i relikwiarzem herbowy z ok. 1370 r. – dary Kazimierza Wielkiego; późnogotycką monstrancją wieżyczkową z 1520 r., kielichami mszalnymi z XVII–XVIII w., relikwiami, biskupim pastorałem z 1739 r., zdobionym antyfonarzem z 1372 r. (rękopis liczy 299 pergaminowych kart). W podziemiach katedry znajduje się krypta z grobami kieleckich biskupów. W północnej ścianie kościoła naprzeciwko dzwonnicy znajduje się marmurowa tablica ufundowana w 1782 r. przez ks. prymasa Michała Poniatowskiego (brata króla Stanisława Augusta). Podaje ona jednostki ciężaru, powierzchni i długości, małe i duże litery alfabetu i zasady katechizmu. Obok katedry usytuowane są: XVIII-wieczna dzwonnica z zegarem, barokowa kaplica z 1760 r. i symboliczny grób Wojciecha Bartosa Głowackiego, który zmarł 9 VI 1794 r. z ran odniesionych w bitwie pod Szczekocinami. Naprzeciwko schodów katedry przy placu Panny Marii znajduje się XIX-wieczna kancelaria parafialna.

Kościół Św. Trójcy – wybudowany został w latach 1640–44 w miejscu kaplicy z 1595 r., utrzymany jest w charakterze barokowym. Na sklepieniu późnobarokowa dekoracja stiukowa. Drewniany chór pochodzi z drugiej połowy XVIII w. Do kościoła biskup F. Szaniawski, na miejscu XVIwiecznego szpitala-przytułku, dobudował w latach 1724–27 gmach seminarium duchownego i szkoły.

Kościół św. Wojciecha – ufundowany w 1763 r. przez kanonika J. Rogallego w miejscu drewnianej (modrzewiowej) świątyni erygowanej ok. 1084 r. Powstanie tej świątyni i założenie Kielc legenda wiąże z Mieszkiem, synem króla Bolesława Śmiałego, którego od śmierci i wyczerpania walką ze zbójami nasłanymi przez stryja Władysława Hermana uratował św. Wojciech – dotykając pastorałem ziemi utworzył źródełko (dające początek dawnej Silnicy). Jego wody przywróciły księciu siły. Na pamiątkę cudownego ocalenia książę ufundował tu kościół i założył osadę. Obecna świątynia utrzymana jest w stylu klasycystycznym (przebudowana została w latach 1885–89). W głównym ołtarzu obraz Jana Styki Rozmnożenie chleba, a w ołtarzach bocznych kolejne obrazy tego malarza: Św. Józef i Św. Jan Nepomucen, Św. Franciszek i Św. Rozalia (na środkowym południowym filarze). Przy kościele znajduje się tzw. latarnia zmarłych – kamienny słup z figurą Chrystusa Frasobliwego z 1732 r. Przed kościołem zachował się niewielki fragment muru, gdzie Niemcy rozstrzeliwali w 1943 r. zakładników – żołnierzy AK.

fot. Andrzej Konopacki

Pałacyk Tomasza Zielińskiego – zbudowany w latach 1846–58 z wykorzystaniem murów biskupich budynków gospodarczych. W połowie XIX w. stanowił własność naczelnika powiatu kieleckiego Tomasza Zielińskiego, który w latach 1851–57 dobudował neogotycką wieżę, oranżerię i basztę. Dziedziniec wewnętrzny stanowił romantyczny park ogrodzony murem z wieżą Plotkarą. W rezydencji zgromadził bogatą kolekcję malarstwa (ponad 400 płócien, m.in. Canaletta, Cranacha, Rubensa, Michałowskiego), medalierstwa, broni oraz bogaty księgozbiór. Po jego śmierci zbiory uległy rozproszeniu. Obecnie Dom Środowisk Twórczych.

Muzeum Martyrologii Lat 1939–56 –  Zabudowania pochodzą z XVIII w. i mieściły się w nich zarząd ekonomii, stajnie i wozownie biskupie. W XIX w. dobudowano wysoki mur i urządzono w nich więzienie.

Rynek – jego układ zachował się z XIV w. Wokół rynku m.in. klasycystyczny gmach urzędu miejskiego wybudowany w 1835 r., kamienica Sołtyków wybudowana w 1765 r. przez Mateusza Gilba – kucharza biskupa Kajetana Sołtyka, z herbem Sołtyków na fasadzie, budynek Muzeum Narodowego z podcieniami z 2. poł. XVIII w., „Wójtostwo” – dom wójta z końca XVIII w., w którym przebywał T. Kościuszko w 1794 r.

W obrębie „starych” Kielc usytuowane są liczne pamiątki historii, m.in. płyta T. Kościuszki, „Źródło Biruty” (bohaterki Syzyfowych prac S. Żeromskiego) bijące ze stoku Wzgórza Zamkowego. W jego otoczeniu znajduje się zwracająca uwagę rzeźba R. Wojciechowskiego Przysięga Miłości. Przed parkową muszlą znajduje się popiersie Stefana Żeromskiego, a przy głównej alei – pomnik Stanisława Staszica, ustawiony tutaj w 1906 r., w 80. rocznicę jego śmierci.

Przy ul. Sienkiewicza znajduje się Plac Artystów, na którym przez wiele lat stało popiersie Henryka Sienkiewicza, najwybitniejszego polskiego pisarza-noblisty. Obecnie w jego pobliżu ustawiono rzeźbę dzika, nawiązującą do legendy o powstaniu Kielc. Popiersie Sienkiewicza zostało usunięte na obrzeże miasta.

Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego – pomiędzy katedrą z XIII w. a seminarium duchownym, na lewo od Pałacu Biskupów Krakowskich, wznosi się 2-piętrowy, dość ponury budynek, obecnie siedziba Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego i Biblioteki Pedagogicznej. Jeszcze 40 lat temu cały gmach zajmowało liceum-gimnazjum ogólnokształcące z ponad 250-letnią tradycją, do którego uczęszczali Adolf Dygasiński, Walery Przyborowski, Bolesław Prus, Gustaw Herling-Grudziński i Stefan Żeromski. Było to miejsce, w którym od końca XVIII w. spotykali się przyszli urzędnicy, lekarze i przedsiębiorcy, pracujący w Zagłębiu Staropolskim. Gimnazjum, jedyna dająca średnie wykształcenie szkoła męska w promieniu kilkudziesięciu kilometrów, pomimo stopniowego upadku przeżywała oblężenie; „człowiek dzieckiem wchodził, aby opuścić je mężczyzną”. Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego zostało założone w 1964 r., w 100-lecie urodzin pisarza. Ekspozycja koncentruje się na wczesnym okresie życia pisarza (dorastanie, pierwsze próby literackie, nauka w gimnazjum), prezentuje też dokumentację pierwodruków powieści oraz spuścizny rękopiśmiennej Żeromskiego. Wśród różnorodnych eksponatów żywe zainteresowanie, zwłaszcza najmłodszych wzbudzają: drewniany tornister zwany „dekami”, rekonstrukcja munduru gimnazjalisty, dyscypliny, szkolne ławki, kompletne wyposażenie ucznia, kopie świadectw i kartki z dziennika klasowego, gdzie pod numerem ósmym widnieje nazwisko Żeromskiego.

 

fot.Archiwum ROTWŚ

Centrum Geoedukacji  - w ramach swojej działalności prowadzi zajęcia geoedukacyjne dla dzieci i młodzieży szkolnej. Jest placówką, stawiającą na edukację geologiczną, z wykorzystaniem nowoczesnych metod i narzędzi edukacyjnych. Wizyta w Centrum Geoedukacji jest świetnym wstępem do lepszego zrozumienia geologicznego fenomenu Gór Świętokrzyskich, na czele z gołoborzami, jaskiniami czy dawnymi rafami koralowymi.

Jaskinie na Kadzielni - stanowią fragmenty podziemnego systemu krasowego powstałego w wapieniach w kenozoicznym okresie lądowym, najpewniej w neogenie, kilka lub kilkanaście milionów lat temu. System ten był następnie wypełniany osadami gliniastymi oraz gruzowymi, tzw. namuliskami i częściowo oczyszczany z tych osadów. Jaskinie to jego fragmenty nie wypełnione osadami. Podziemna trasa turystyczna biegnie kanałami krasowymi rozwiniętymi wzdłuż uskoku i powstała w wyniku przekopania oraz usunięcia namulisk wypełniających częściowo te kanały i połączenia w ten sposób trzech dostępnych tu jaskiń. Kanały krasowe Kadzielni powstały w warunkach całkowitego przesycenia skał wodą, poniżej zwierciadła wód podziemnych, w sytuacji, gdy masyw wapienny Kadzielni położony był znacznie głębiej poniżej powierzchni terenu i inna była rzeźba tej powierzchni, w odległej przeszłości geologicznej. Jednak większość namulisk współcześnie wypełniających kanały powstała niedawno, kilka-, kilkanaście tysięcy lat temu, w warunkach okresowego przepływu cieków wodnych w jaskiniach.


Karczówka
– pobernardyński klasztor usytuowany w rezerwacie leśno-krajobrazowym (utworzonym w 1953 r. na powierzchni 27 ha). Kościół pw. św. Karola Boremeusza (patrona zagrożonych zarazą) ufundował biskup Marcin Szyszkowski w latach 1624–28 r. jako wotum za ominięcie Kielc przez szalejącą w 1622 r. zarazę.

 

W ołtarzu kaplicy posąg św. Barbary wykonany z jednej bryły ołowiu-galeny, wydobytej w miejscowej kopalni przez Hilarego Malę. Na wieży kościoła znajduje się hełm wykonany wg projektu Kacpra Bażanki. Murowany klasztor został ufundowany również przez bpa M. Szyszkowskiego w latach 1629–31. W XVIII w. dobudowano pomieszczenia gospodarcze i otoczono murem. W 1655 r. klasztor złupili Szwedzi. Po upadku powstania styczniowego (w klasztorze Bernardynów wyznaczono koncentrację oddziałów powstańczych mających zaatakować Kielce, kierownictwo nad nimi objął gwardianin Sylwester Grzybowski; kapelanem w oddziale gen. M. Langiewicza był bernardyn Antoni Majewski, a klasztor służył powstańcom za punkt kontaktowy i zaopatrzeniowy; na zewnątrz murów klasztornych od północnej strony znajduje się obelisk poświęcony powstańcom z 1863 r., którzy zostali tu rozstrzelani) nastąpiła kasacja klasztoru bernardynów. Obecnie jego gospodarzami są księżą pallotyni. Kościelna wieża jest doskonałym punktem widokowym. Karczówkę z katedrą łączy kilkukilometrowa aleja ze stacjami drogi krzyżowej.

Przez miasto przebiega Świętokrzyski Szlak Literacki
Kielce pojawiają się w twórczości współczesnej takich pisarzy, jak: Jan Maria Gisges (autor m.in. Opowieści krajobrazu), Wiesław Jażdżyński (autor m.in. Okolicy starszego kolegi, Poloneza świętokrzyskiego), Krzysztof Kąkolewski (autor m.in. Umarłego cmentarza, Diamentu odnalezionego w popiele), Świętosław Krawczyński  autor m.in. Raptularza świętokrzyskiego), Ryszard Miernik (autor m.in. Dożynek w mieście), Zbigniew Nosal (autor m.in. Klechd świętokrzyskich), Józef Ozga Michalski (autor m.in. Oberka świętokrzyskiego, Wieczorów na Łysej Górze, Sowizdrzała świętokrzyskiego, Czarów miłosnych), Wanda Robak (autorka m.in. Kochajmy Kielce i Świętokrzyskie, O Kielcach i Świętokrzyskiem), Stanisław Rogala (autor m.in. Ucieczek, Strzelców i sokołów, W krainie świętego jelenia). Obecnie świętokrzyskie środowisko literackie liczy ponad 50 autorów.
O znaczeniu Kielc dla siebie i swojego pokolenia kielczan Edmund Niziurski, również wiele miejsca w swej twórczości poświęcający Kielecczyźnie, wyznaje w jednym z licznych wywiadów: „Kielce miały wiele takich tajemniczych miejsc, które podniecały naszą wyobraźnię. Jaskinie, góry, Kadzielnia, Wietrznia, Karczówka i Telegraf, prochownia, ruiny browaru, opuszczona cerkiew na placu między ulicami Mickiewicza i 3 Maja, tajemnicze ogrody, labirynty podwórek w starej części miasta, stare wille i dworki szlacheckie zamieszkałe przez dziwaków, legendy o tajemniczych lochach i sekretnych przejściach”. Do Kielc pisarz odwołuje się przede wszystkim w powieści: Salon wytrzeźwień (w utworze oznaczane są literą N), ale także w powieściach Eminencje i bałłabancje, Wyraj, mikropowieści A potem niech biją dzwony. Miasto i okolica są terenem działalności partyzanckiej przeciwko Niemcom. Część bohaterów zbioru opowiadań Śmierć Lawrance’a pochodzi z Kielc (np. Kapral Ksiuty) i realia miasta są przywoływane przy prezentacji ich biografii. Podobnie jest z Haliną Stor – bohaterką Przystani eskulapa – pielęgniarką pracującą w kieleckiej przychodni i chorującą na „ostrą białaczkę”. Wyleczona przez profesora Musiała dopuszcza się zbrodni na swoim dobroczyńcy, chcąc potajemnie sprzedawać jego „cudowny” lek.
Stanisław Rogala

Warto wiedzieć
Stefan Żeromski o podręczniku Piotra Dubrowskiego (Dzienniki):
„Ha, głaskają nas moskiewscy bracia. Z języka polskiego mamy na każdą lekcję tłomaczyć wyjątki z wypisów Dubrowskiego (..). Co się zaś tyczy literatury – to ograniczyć się ona ma konspektem, który układać mają uczniowie z wykładów profesora. Profesor zaś ma opowiadać uczniom po rosyjsku treść dzieł autorów polskich. Profesor mówić powinien po rosyjsku na lekcji koniecznie. Główną część ma stanowić tłomaczenie – a podrzędną tylko literatura. Nędznicy, szelmy.”

Żeromski w szkole
Stefan nie należał do dobrych uczniów. Trzykrotnie powtarzał klasy z powodu trudności z łaciną i matematyką. Był typem samouka, nie umiał podporządkować się szkolnemu rygorowi. Miał inne liczne zainteresowania, namiętnie czytał książki, przez co zaniedbywał naukę. Nie był on jednak jedynym, który miał problemy z nauką. Spośród 36 maturzystów uwiecznionych na fotografiach z 1886 r. (wchodzących w skład ekspozycji Muzeum Lat Szkolnych Stefana Żeromskiego) maturę zdało tylko 9. Stefan Żeromski przystąpił do egzaminu maturalnego z literatury rosyjskiej, później rozchorował się, a widząc, iż większość jego kolegów „oblewa” – nie zdecydował się prosić o wyznaczenie mu dodatkowego terminu egzaminów. Pobrał tylko świadectwo ukończenia ośmiu klas gimnazjum i z tym dokumentem opuścił szkołę.

Rezerwaty przyrody
Na terenie Miasta Kielce znajduje się pięć rezerwatów:
Karczówka – rezerwat leśno-krajobrazowy (las sosnowy) ustanowiony w 1953 r. na powierzchni 26 ha;
Biesak-Białogon – rezerwat geologiczny znajdujący się w Paśmie Posłowicko Dymińsakim. Ustanowiony został w 1981 r. i obejmuje nieczynny kamieniołom i przyległy do niego las o łącznej powierzchni 13,13 ha. Należy do Chęciński Kieleckiego Parku Krajobrazowego;
Ślichowice – rezerwat geologiczny, im. Jana Czarnockiego, na górze Ślichowice (303 m n.p.m.) eksponuje formację skalną – „fałd przewrócony”. Warstwy skalne układają się tu na kształt litery S, dokumentując siłę ruchów tektonicznych. Odsłonięcie skalne powstało podczas 50 lat eksploatacji dewońskich skał węglanowych, (eksploatacji zaprzestano w 1970 r.). Rezerwat utworzono w 1952 r. na powierzchni 0,55 ha, niestety – obejmując ochroną również roślinność zielną i trawiastą porastającą teren, co przyczyniło się do jej rozrostu i zasłonięcia „fałdu przewróconego”, głównej atrakcji i jedynej przyczyny utworzenia rezerwatu.
Skałka Geologów – rezerwat geologiczny na Kadzielni. Został ustanowiony w 1962 r.; stanowią go wapienie koralowe (skamieniała rafa dywanowa) z dużą ilością koralowców i innych zwierząt morskich sprzed 350 mln lat. Na Kadzielni jest 26 jaskiń i schronisk skalnych. W 1971 r. wybudowano tu w wyrobisku skalnym amfiteatr na 5 tys. widzów;
Wietrznia – najmłodszy kielecki rezerwat utworzony w wyrobisku kopalnianym przy ul. Wojska Polskiego.

Informacje praktyczne:
Regionalne Centrum Informacji Turystycznej
ul. Sienkiewicza 29
25-007 Kielce
tel.: +48 41 348 00 60
e-mail: informacja@swietokrzyskie.travel
www.swietokrzyskie.travel

Lokalizacja


Informacje praktyczne

  • Kwatera prywatna
    Kwatera prywatna

    Sandomierz

    ul. Mariacka 2

    Tel. +48 15 832 33 72

    Pokój od: 35 PLN

    Kwatera znajduje się tuż w kamienicy tuż przy Rynku, co gwarantuje wspaniałą atmosferę starego miasta.

  • Willa Hueta ****
    Willa Hueta ****

    Kielce

    ul. Słowackiego 25

    Tel. +48 41 241 28 88

    Pokój od: 171 PLN

    Hotel i Restauracja Willa Hueta w Kielcach jest jedyną budowlą usytuowaną w obiekcie zabytkowym, neorenesansowym z 1908 roku, która po gruntownej renowacji odzyskała dawny blask, stając się tym samym jedną z najładniejszych w naszym mieście.

  • Pałacyk Zielińskiego
    Pałacyk Zielińskiego

    Kielce

    ul. Zamkowa 5

    Tel. +48 41 368 20 54

    Pokój od: 60 PLN

    Pałac Tomasza Zielińskiego położony jest w centrum Kielc, obok XVII - wiecznego Pałacu Biskupiego. Powstał na terenie dawnego folwarku biskupiego.

  • Muzeum Narodowe
    Muzeum Narodowe

    Kielce

    pl. Zamkowy 1

    Tel. +48 41 344 40 14 wew. 203

    Pokój od: 75 PLN

    Pokój gościnny w Muzeum Narodowym to gratka dla wszystkich, którzy cenią sobie niestandardowe rozwiązania i stronią od sieciowych hoteli.

  • Bristol ***
    Bristol ***

    Kielce

    ul. Sienkiewicza 21

    Tel. +48 41 368 24 60

    Pokój od: 124 PLN

    Hotel Bristol w Kielcach położony jest w centrum miasta przy ul. Sienkiewicza — głównym ciągu handlowym miasta, łączącym dworzec kolejowy z Kieleckim Centrum Kultury.

  • Hostel - ART
    Hostel - ART

    Kielce

    ul. Sienkiewicza 4c

    Tel. +48 41 344 66 17

    Hostel Art znajduje się w samym centrum miasta - przy pięknym deptaku w Kielcach i oferuje noclegi w komfortowo urządzonych pokojach. Goście mogą korzystać z darmowego internetu oraz dobrze wyposażonego aneksu kuchennego.

  • Apartamenty Sienkiewicza
    Apartamenty Sienkiewicza

    Kielce

    ul. Sienkiewicza 29 / 10

    Tel. +48 603 331 130

    Pokój od: 175 PLN

    Apartamenty Sienkiewicza oferuje zakwaterowanie w Kielcach. Pałac Biskupów w Krakowie oddalony jest od obiektu o 200 metrów. We wszystkich pomieszczeniach hotelu znajduje się bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu. W apartamencie znajduje się część wypoczynkowa i jadalna.

  • Hotel Kielce**
    Hotel Kielce**

    Kielce

    ul. Paderewskiego 4c

    Tel. +48 41 343 51 51

    Pokój od: 99 PLN

    Hotel Kielce jest wspaniałym miejscem dla osób, które odwiedzają miasto – zarówno w celach biznesowych, jak i turystycznych.

  • Pod Złotą Różą ***
    Pod Złotą Różą ***

    Kielce

    pl. Moniuszki 7

    Tel. +48 41 341 50 02

    Pokój od: 160 PLN

    Hotel ten położony jest w centrum Kielc, przy głównej arterii miasta w odrestaurowanej kamienicy z początku ubiegłego stulecia.

  • Stadion **
    Stadion **

    Kielce

    ul. Ściegiennego 8

    Tel. +48 41 368 77 15

    Pokój od: 100 PLN

    Obiekt położony jest blisko centrum Kielc, tuż obok terenów sportowo-rekreacyjnych: zespołu parkowo-leśnego, nowoczesnej pływalni oraz stadionu.

Komentarze (~)


Facebook
Youtube
YouTube
Instagram
YouTube